انجمن افسردگان گمنام ایران

بسیاری اوقات مایی که خود را افسرده می‌کنیم در می‌یابیم شکافی عمیق را بین آنچه هستیم و آنچه که می‌خواستیم باشیم ایجاد کرده‌ایم.

معیارهایمان آنقدر بالا هستند که چون نمی‌توانیم به آنها برسیم مکررا وقت و بی‌وقت به درون ناامیدی می افتیم که این باعث می‌شود که برای ما اعتبار این حقیقت که بد و بی ارزشیم بیشتر شود. ما همواره می‌خواهیم خود و دنیایمان را کنترل کنیم.

من سخن دوروتی رو را دوست دارم که می‌گوید: دلیل آرزوی یک کنترل کامل بر محیط و خود، بی اعتمادی عمیق  کنترل‌گر است.

زیرا وقتی شما خود را بد ‌ببینید دیگر به آنچه هستید اعتماد نمی‌کنید و وقتی به آنچه هستید اعتماد نکنید به شدن‌تان نیز اعتماد نخواهید کرد تا به خود اجازه دهید همانند یک گیاه رشد کنید.

قدم دهم

وقتی به گذشته می‌نگریم متوجه می‌شویم آنچه که پس از سپردن خود به دست خدا نصیبمان شده است،به مراتب بهتر از آن است که خود می‌توانستیم برای خود دست و پا کنیم.

کتاب پایه