انجمن افسردگان گمنام ایران

افکار برتر

من امروز می‌خواهم عواطف و احساسات خودم را احساس کنم و وقتی احساس غم و ناراحتی به من دست داد از آن فرار نکنم.

چون فرار نکردن از ترسهای ناگهانی وفلج نشدن از روی ترس یک انتخاب است، پذیرش افسردگی نقطه مقابل قربانی بودن دربرابرآن خواهدبود..اینطور فکر کنید؛

وقتی که واقعا می‌ترسیم وهیچ راهی هم برای پذیرش ترسمان وجود ندارد، اگر در همان لحظه آنرا اظهار(اقرار) کنیم، ترس و وحشت مان سبک‌تر می‌شود. افسردگی نیز به همین منوال است، هنگامی که آنرا بپذیریم، ترس از بلا وبدبختی کاهش می‌یابد.

درگذشته وقتی که به سمت شرایطی که مرا به وحشت می‌انداخت می‌رفتم احساساتم را درونم انباشته می‌کردم و همچنین از تجربه‌ی هر هیجان تازه ای که باعث احساس ناراحتی در من می شد ممانعت می‌کردم.

من در حال درک این هستم که هر چه خودم را بیشتر بیان و ابراز ‌کنم و با دیگران احساسات ناراحتی وغمگینی که به نظر می‌رسد از زمان کودکی‌ام مانند بلا و طاعون با من بوده‌اند را مشارکت ‌کنم، احساس خوشی و امید بیشتری خواهم کرد. ایمان مقابل ترس است.

من در این برنامه‌ی بهبودی نیاز دارم ارتباطم را با نیروی برترم حفظ کنم و تعاملات روزانه ام را با این نیرو ادامه دهم، به این طریق در سلامتی و امیدواری رشد خواهم کرد. ترس، افسردگی را نگه می دارد و آنرا رشد می دهد.

ایمان به من این اجازه را می‌دهد که زندگیِ توام با ریسکی را که غم و اندوه در ان وجود ندارد انتخاب کنم ، اگرچه میل و طبیعت من به دنبال راحتی و آسایش موجود درغم و اندوهِ ماندگار می‌ باشد.

مقاله های بهبودی

نشریات انجمن افسردگان گمنام